Historia architektury, konkurs Europan

Postmodernizm w architekturze

Postmodernizm w architekturze powstał na przełomie XX i XXI wieku. Rozwinął się w latach 50-tych XX wieku i stanął w opozycji do dominującego wówczas modernizmu (m.in. odrzucił jego artystyczny ład, tradycjonalizm). Właściwą datą narodzin postmodernizmu w architekturze był 1965 rok. Ukazały się wówczas publikacje takie jak „Złożoność i sprzeczność w architekturze” Roberta Venturiego. 

     Architektura postmodernizmu jest złożona, niejednolita i różnorodna. Sprzeciwia się wszystkim wcześniejszym zasadom i wyznacznikom, charakteryzującym poprzednie style w architekturze. Zakłada on wyzwolenie społeczeństwa i oderwanie się od uniwersalnych metod poznawczych, schematyzmu (w myśleniu, działaniu). Inspiracje czerpie z historycznych motywów, które go jednak nie przesłaniają. Postmodernistyczni artyści tworzą własne, oryginalne konstrukcje.

Postmodernistami byli m.in.:

• Giancarlo de Carlo,
• Aldo Rossi,
• Philip Johnson,
• Hans Hollein,
• Carlo Scarpa.

Postmodernistyczne budowle tworzone są po to, by cieszyć oko. Nacisk kładziony jest przede wszystkim na ich formę, co często powoduje niedostatki funkcjonalne. Z zewnątrz obiekt ma być świadomą dekoracją. Budynek ma się opierać na klasycznych, jak i nowszych symbolach (wieża, cokół, portal, szkło, kratownica). Architektura postmodernistyczna odwołuje się do reminiscencji oraz archetypu. Fasada postmodernistycznego obiektu nadaje mu nieraz symboliczne znaczenie. Środkami kształtowania architektury postmodernizmu są ironia, absurd i zaskoczenie. Kluczowymi stają się tu: ornamenty, symbole i symetrie. Postmodernizm w architekturze kojarzy się zazwyczaj z odwołaniami do stylów historycznych. Historyzujący nurt postmodernizmu jest połączeniem swobody oraz nawiązań do tradycji europejskiego budownictwa. 

Rozróżniamy trzy typy historyzującego postmodernizmu: Nurt symboliczny, który czerpie metafory z historii (Robert Venturi), Prąd romantyczny współczesnych neostylów (Hans Hollein), Styl klasycyzujący nowego wernakularyzmu (bracia Kier)

Postmodernizm występuje głównie w zachodniej architekturze, ponieważ tam zazwyczaj jest wyższy standard życia. Kiedy rozpowszechnił się on w USA i Europie Zachodniej, nastąpiła jego silna komercjalizacja. Wreszcie w latach 80-tych XX wieku uznano klasyczny (historyzujący) postmodernizm za martwy. Odrodził się on na początku XXI wieku, wykorzystany przez poszukujących tożsamości w historii artystów oraz zwolenników pluralizmu stylistycznego.

07. 2011

Ten artykuł nie został jeszcze skomentowany.